Gegroet vrienden. Relatief weinig nieuws onder de zon. Het werkleven hier verschilt namelijk niet gigantisch van het werkleven in Belgie. Op gebied van plezier en vertier heb ik het eerste deel van januari vooral met de Tigre-Fransen en een roedel Finnen doorgebracht. Samen hebben we ook nog één uitstapje gedaan richting Rosario, geboortestad van Che. Ik weet niet wat professor Gobelijn er in het drinkwater heeft gedaan, maar de vrouwen zijn er zonder uitzondering beelschoon. Verder valt er bij regenweer ab-so-luut niks te beleven. Na dit uitstapje zijn de Finnen naar Brazilie getrokken en enkele -de leukste- Fransen richting Ushuaia gaan vliegvissen (...). Half februari komen ze terug met de vangst en geven we een geweldig afscheidsfeest.
Hoewel ze nog maar drie weken weg zijn, lijkt dit alles al een jaar geleden.
De strijd in het appartement is intussen beslecht: ik ben verhuisd. De nieuwe woonst is een meevaller, er is ambiance in huis. Er wordt vaak gekookt, er komen vrienden over de vloer, er wordt samen uitgegaan... een gezellige boel. Medebewoners zijn Hannah (Stockholm), Caitlin (Boston) en, hetzij tijdelijk, Julie (Wevelgem). Matthew (NY) heeft ondertussen Hannahs plaats ingenomen en de Argentijnse kruiden komen van Flor. Minpuntje is dat er met twee Amerikanen teveel Engels, excuseer Amerikaans, wordt gesproken, maar het is te idioot om in gebrekkig Spaans te praten als dat niet nodig is. Desalniettemin is het altijd leuk thuiskomen hier.De job dan. Buiten het feit dat ik ontieglijk vroeg moet opstaan, weinig leuke collega's heb, het doodsaai is, ik mijn bonussen niet haal en voor een peulschil werk, valt het goed mee. Ik probeer zoveel als mogelijk de voordelen ervan in te zien en klaag niet. Zo heb ik bij de bakker nog nooit zoveel keuze gehad -als hij tenminste al open is- en krijg ik gratis koffie. En leer ik dan te weinig Spaans, ik schaaf toch tenminste mijn Frans bij gezien ik nu ook onze Waalse, Franse en Zwitserse vrienden bijsta. Bijkomend maar niet onbelangrijk: 9 uur per dag is het volstrekt onmogelijk om geld uit te geven, een zegen voor mijn bankrekening.
Ik heb er ondertussen enkele andere projecten bijgekregen. Zo verleen ik nu dan toch support voor EA games en wat andere spelletjesfabrikanten, wat vrij goed meevalt. Met stip op een echter: Local Billing. Dit bedrijf verzorgt de transacties voor betaalwebsites en voor welke sites moet je betalen? PubMed? Juist: porno. Combineer verdachte 'crosssales' met het niet lezen van de voorwaarden bij het intekenen en mannen of zonen die de Visakaart van de onwetende vrouw/moeder gebruiken en je begrijpt dat ik de dag goed doorkom.
Nog enkele extra's:
Leve de taxi! Buenos Aires komt vooral 's nachts tot z'n recht en de beste manier om de stad te verkennen is per taxi. Goedkoop, overal aanwezig en toch blijft het elke keer een verwennerij om zo door de onmetelijke stad te dwalen. Staat in schril contrast tot de bussen waarvan ik de dienstregeling nog steeds niet ontcijferd heb.- Net zomin als de tv-gids. De programmatie/cultuur is hier trouwens fel door de States beinvloed, wat resulteert in een eindeloze vloed films met Ben Stiller.
- Overal krijg ik te horen dat ik op een Israeliet lijk. Waar ik dit bij aanvang nogal vervelend vond, ruik ik nu mijn kans op goedkope bouwgrond. Het vreemde is dat ik er echt wel goed op lijk. Ik denk dat er moet gepraat worden als ik thuiskom.
- Er heerst hier een strikte etnische scheiding. Zo hebben de Argentijnen de reguliere jobs, Peruvianen en Bolivianen werken in de goedkopere restaurants, Aziaten houden een supermarkt (genaamd chine) en zwarten verkopen steevast horloges en juwelen. Sommigen spreken van een gesloten kastensysteem, ik noem het vooral duidelijk.
- Backpackers reizen tegenwoordig met de laptop, liefst een PowerBook G4. Facebook he...
- Ik blijf hier nog tot eind februari en vertrek dan richting Bolivie. Hoewel ik het hier vrij goed naar mijn zin heb, moet ik bekennen dat de horizon lonkt!
Graag tot de volgende.Bram
