3de verslag

Je hoort erover, je leest erover, maar toch kan niks je voorbereiden op ... je eerste Argentijnse steak. Ik had een Bife de Chorizo, nog steeds mijn favoriet. Het betreft een uiterst malse, reusachtige en werkelijk overheerlijke steak. Sla en frieten worden apart gevraagd, in de eerste plaats wegens plaatsgebrek op je bord. De rekening ober?! Zeven euro voor de steak, evenveel voor de sla en frieten.

Naast het voedsel vind ik Argentinië echter minder makkelijk verteerbaar dan Brazilië. In de eerste plaats komt dat door de meer gesloten en iets arrogantere houding van de Porteños, inwoners van Buenos Aires. Samen besloten Nadeem (reispartner van de eerste twee weken) en ik dit weg te spoelen met een wijnproeverij in Mendoza, het land van de Malbec. Het concept bestond uit het bezoeken van verschillende wijnboeren in de buurt...per fiets. Inderdaad. De fantastische dag eindigde in mineur daar iemand uit het peleton besloot door de glazen terrasdeur te stappen. Scherven, doorgesneden zenuwen, weg enkel, ambulance, ziekenhuis...De ongelukkige in kwestie is nu terug in Engeland, gelukkig zonder permanente schade. Om dit drama te vergeten werden enkele extra wijnproeverijen ingelast, richting Carrefour dit maal.

Terug naar de grote stad dan! Buenos Aires slorpt echt al je energie op maar voorziet in dat wat slechts enkele steden kunnen: the big city life. Je leeft hier aan 200 per uur, gemiddeld dezelfde snelheid waarmee het geld uit je portefeuille verdwijnt. Elke dag heb je nieuw gezelschap, eten doe je niet voor 22u en voor 3u een club binnengaan is voor broekies. De dagen voor het verkrijgen van mijn arbeidsvergunning leefde ik dan ook vooral 's nachts.

Mijn werk in het callcenter maakte korte metten met dit hedonisme. Startuur: 6u ´s morgens. Daar stond ik dan op mijn eerste dag, doodmoe en schijtzat. Ik heb de overgang nog steeds niet helemaal verteerd en vraag me ten stelligste af of dit überhaupt mogelijk is in deze stad. Over de job kan ik nog niet veel zeggen gezien ik nog training volg. Lerares van dienst is Ianina, iemand die het lesgeven haat en dat is eraan te merken. Ik snap dan ook nog maar weinig van wat ik straks telefonisch moet uitleggen. Wat ik wel al weet is dat niet EA-games (it's in the game) maar het installeren van draadloze routers, webcams, storage devices etc. mijn hoofdproject wordt. Ik heb al enkele testtelefoontjes achter de rug en het werk zelf valt beter mee dan ik verwachtte. Eri is toch enige uitdaging bij dit project en de klanten zijn heel vriendelijk. Verder is het een Nederlands bedrijf dus word je behandeld als een kleuter. Voor elk fout gedrag is er een 'disciplinary action', ik moet toestemming vragen om te gaan plassen en mijn pauze wordt(Frankie!) getimed tot op de minuut. Ik moet wel zeggen dat zij op hun beurt heel correct zijn in alles, iets waar ik toch wat voor vreesde. Ik blijf hier tot eind februari werken, wat waarschijnlijk net genoeg zal zijn. Heimelijk hoop ik dat het lokale casino soelaas brengt maar dat valt voorlopig wat tegen.

Ik heb ondertussen een leuk appartement gevonden. Allemaal vrouwelijke medebewoonsters ook. Waar dit op het eerste zicht onnoemelijke voordelen lijkt te bieden, valt deze woonformule momenteel wat tegen. Er hebben zich namelijk twee kampen gevormd. Het probleem is nu dat het Argentijnse kamp de boel verlaat, diplomatieke bemiddeling en vredespijp ten spijt. Wordt vervolgd.

Gezien de werkuren is het nu dus vooral des weekends te doen. Een sidetrip naar Uruguay is me goed bevallen. Het begon al met de legendarische openingszin van de hotelreceptionist in Montevideo: 'We hebben enkel nog de kamer met de jaccuzi en die is per uur te betalen.' Godzijdank was ik dit keer niet met een getatoeëerde Nieuw-Zeelander maar met een schöne Deutsche. Verder stond een dagje zee en strand op het programma, wat in Buenos Aires zorgvuldig wordt weggestopt. 's Avonds werd er stevig gerockt, iets wat in Montevideo nog alomtegenwoordig is!

Het recentste uitstapje moet er echter nauwelijks voor onderdoen. Met drie Fransen en een Fin hebben we in de Tigre-delta gekampeerd, wat goed op Venetië lijkt. Maar dan zonder de huizen. Wat op het eerste zicht een normale barbecue leek te worden ontaardde in een wel heel speciaal weekend. De ganse zaterdagnacht hoorden we muziek maar konden door het gebrek aan verlichte wegen het feest niet vinden. De volgende dag hoorden we nog steeds muziek dus wij op strooptocht. Ter plaatse werden we door enkele dames en heren verzocht Diego's verjaardag mee te vieren, iets wat we niet konden weigeren. Waar ik initieel dacht dat het gewoon vriendelijke gedrogeerde meisjes waren, had mijn Fransoose vriend het meteen juist: allemaal prostituees! Diego toch...

Verder geef ik nog mee dat ik kerstmis geweldig mis. Het is hier echt laf warm en dat leent zich niet tot kerstmannen en sleehonden. Ik wou echt dat ik even naar huis kon op deze dagen. Op kerstavond houden we gelukkig een heel klassiek diner met het Tigre-gezelschap, zij het het mannelijke gedeelte.

Gezien ik jullie wellicht niet meer zal horen voor 2009: een vrolijk kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar!

Bram

2de verslag

Brazilië heeft 7000 kilometer kust waarvan meer dan 3000 kilometer strand. Totdantoe had ik 1,5 km bezocht, een schromelijke onderwaardering. Ik botste op Ihla de Boipeba, een paradijselijk eiland met diverse prachtige verlaten stranden. Waarde vrienden, een kleine levensles: ook op een paradijselijk eiland kun je je vervelen, zeker als het overdreven verlaten is. Soelaas kwam er na anderhalve dag in de vorm van twee Engelsen, kaarten en een fles cachaça. Omdat een ezel zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot, koos ik als volgende bestemming een paradijselijk schiereiland. De gemeentelijke verkiezingen liepen net teneinde, wat heel wat animositeit opleverde. De aanloop ervan duurde meer dan een jaar en na de dag zelf wist men hier ook effectief wie gewonnen had. Andere pluspunten waren de motoritten op het strand, het snorkelen, het kreeftenrestaurant om de hoek (lunch & dinner) en uiteraard de andere mensen.

Om al die schaaldieren te verteren besloot ik een stukje te gaan wandelen. Er werd mij Chapada Diamantina aanbevolen, ‘de beboste Grand Canyon’. Uitvalsbasis was het gezellige Lençois, omringd door zacht glooiende heuvels en vergeven van de rivieren en natuurlijke zwembaden. Komt daar nog bij dat mijn pousada het epicentrum van het sociale leven was, ik zat op de eerste rij. Een groepsdagtrip naar enkele van de talloze bezienswaardigheden eindigde in een etentje en een lange nacht uit. Daags nadien lonkten zon en rivier, dit in het gezelschap van een goedgemutste française. Het leven was mooi...

Was het het bier, lag het aan de palmolie of had ik toch niet van die rivier mogen drinken, m’n buik tekende protest aan. Een vierdaagse trektocht werd inderhaast geanulleerd om plaats te maken voor een dagje toilet en een dag platte rust. Gelukkig werd ik goed verzorgd door de pousada-eigenaars en hun medisch geschoolde neef Frank. Uiteindelijk voelde ik me alsnog veilig en beschermd genoeg om twee dagen de wijde natuur in te trekken, dit onder begeleiding van een gids. Elke gids heeft trouwens een bijnaam. Die van mij luidde ‘de machine’.

Na strand en bergen was het tijd voor wat cultuur. Recife en vooral Olinda kunnen hierbij van dienst zijn vanwege hun historisch karakter. Olinda is als Brugge: mooi, maar na zonsondergang wil je er weg. Gehoor gevend aan deze roeping zocht ik de volgende bestemming in mijn reisgids. Echter, als laatstgenoemde lyrisch wordt over bepaalde plaatsen, is het altijd een beetje oppassen. Toch kon ik het niet laten Praia da Pipa mee te pikken, ‘ A place where you can forget about time and enjoy the laidback vibe’. Eenmaal in mijn pousada kreeg ik te maken met een bont allegaartje. Zo was er Shane - ‘Mean Machine’ (vanwege zijn tattoos, jui-jitsukunsten en jaren in de Nieuw-Zeelandse gevangenis), Roy de player (vanwege de gezelschapspelletjes) en Dana de fruitvlieg. Samen hebben we er een hele fijne week beleefd met strand, surf, brommers en horeca. Klein minpuntje bij dit soort groepssamenstelling is dat achterop mijn brommer geen knappe Braziliaanse maar een getatoeëerde Nieuw-Zeelander zat. Ik weet het, ik heb nog werk voor de boeg.

Terug in Recife ontmoette ik een Israeliet en twee zeer geestige Engelse dames met een voorliefde voor gezouten snacks en nietsbetekenene maar zeer geanimeerde dialogen. Het werden twee leuke drukke dagen. Voor het eerst ook werden mijn kaarten gelegd, wat een verfrissende blik op de gang van zaken bood. Lang kon het allemaal niet blijven duren want ik had opnieuw een vlucht naar São Jose dos Campos, alwaar Geoffrey en mijn Braziliaanse gang resideren. Ondertussen was het gezelschap vervoegd met een Russische en Tjechische, wat vooral op papier goed overkomt. Met z´n allen werden wij door Dom naar een Maracatu-initiatie gesleept, wat erop neerkomt dat vele mannen op grote trommels slaan en vele vrouwen met gevulde kruiken sensueel heen en weer schudden. Terwijl ik dacht met een pintje in de hand gezapig te kunnen toekijken, werd ik bij aankomst zo´n trommel in de handen geduwd en verorderd te beginnen spelen. Ontsnappen was niet mogelijk. Maar kijk...voor de tweede keer deze trip ontdekte ik het plezier van het musiceren en naast de maat slaan.

Geoffreys onophoudelijke propaganda heeft me uiteindelijk doen zwichten en me koers doen zetten richting Ibitipoca, een klein bergdorp ergens aan het einde van de wereld. Ik werd er bij aankomst verwelkomd door Claudio en zijn racistische hond Preto (blaft enkel naar zwarten). Gezien ik bij de man thuis mocht verblijven werd ik een week lang ingewijd in de waarlijk wondere wereld van de Oosterse filosofie en occultisme, afgewisseld met een fikse wandeling in de nabije natuur en een occasioneel spelletje pool. Als vanzelf ging het daarna richting São Thome das Letras, waar geheimzinnige inscripties in een grot allerhande speculaties over een alternatieve versie van de bijbel enerzijds, de aanwezigheid van buitenaardse wezens anderzijds in de hand werken. De ideale plek dus om mijn verjaardag te vieren, waar ik zoals het hoort niet teveel meer van weet.

Op dit moment sta ik op het punt het land te verlaten, jawel. Trefwoorden hierbij zijn hoopvol, zenuwachtig en steak. Ik hoop jullie dan ook binnen enkele weken meer goed nieuws te kunnen melden!

Uw globetrotter,

Bram

1ste verslag

Het reizen verloopt zeer goed, dank u. Ik ben dan ook van meet af aan prinselijk ontvangen door Geoffrey, een hier wonende Belg, en zijn Braziliaanse vrouw Renata. Derde compagnon de route was Michael, Luikenaar en berooid door zijn verloofde. De eerste twee weken hebben we de stad zelf bezichtigd en leuke uitstapjes gemaakt naar een brouwerij (Baden Baden tripel van 14°), São Paulo, Ilabela etc...Bijna constante factor hierbij was regen, van dat klein fijn grut waar je niet echt nat van wordt, maar vrolijk word je er ook niet van. Ondanks die regen zijn we het tweede weekend samen met Dom, zijn lief Susi en Consuela naar een festival in São Luis gegaan. Een mag-ni-fiek en dodelijk vermoeiend feest. Aldaar hebben zij het tevens tot hun levensdoel gemaakt mij Portugees te leren. Ik ken niemand met zoveel geduld. Ik kon erna bij Dom, Susi en Consuela blijven, maar slapen kwam er weer niet teveel van. Naast het aanleren van een taal houden ze zich immers ook zeer graag bezig met het organiseren van reizen, meerbepaald mijn reis. Inspraak hierin: nihil. Na twee weken kan ik dan ook zeggen dat ik een paar fijne Braziliaanse vrienden erbij heb die mij terug verwachten in hun stad en ervan overtuigd zijn dat ik nooit ofte nimmer naar Buenos Aires zal gaan.

Woensdag ging het richting Rio de Janeiro waar het warm en zonnig was bij aankomst. Wat een stad! Het is zover ik weet de stad met de spectaculairste ligging en dito vrouwen. Ik kon er vier nachten bij Iva, een vriendin van Susi, blijven. We zijn er oa samen met haar vijftig vrienden naar de wijk Lapa geweest om Samba te dansen. Het was een feestje met alles erop en eraan. Daags nadien kwam Susi opnieuw langs en hebben we de stad rondgetourd. Helaas speelde de constante factor roet in het eten zodat Copacabana en Ipanema nogal leeg oogden. Ik zocht een afdak en dat vond ik in de vorm van het grootste stadium van Brazilië: Maracana. De broer van Iva ging naar Flamengo-Recife kijken en gezien ik ook een Flamengo (Vlaming) ben, werd ik in spelerstruitje gehesen en mocht ik mee. Het stadium oogde behoorlijk leeg, ondanks de 45000 toeschouwers, maar wat een sfeer! Meer dan 50 liedjes zijn er, en iedereen kent ze allemaal uit het blote hoofd. `We` hebben gewonnen met 2-1, een klein volksfestijn brak uit.

Rio... volgende maand mogen ze me hier terug verwachten.

Zondagmorgen ben ik op het vliegtuig gezet richting Salvador, de vroegere hoofdstad van Brazilië. Het staat me hier eerlijk gezegd niet teveel aan, allemaal oplichters en bedriegers. Morgen pak ik dan ook mijn biezen richting tropisch eiland Boipeba. Het zijn mijn eerste nachten op hotel en ik ben dan ook blij dat ik terug eens Engels kan praten. Toch mis ik al mijn Brazilianen, het zijn verslavende mensen.

Verder nog enkele bizonderheden:

Al kwijtgeraakt: een paar sokken, een onderbroek en een handdoek.
De iPod: aan iedereen, bedankt voor de royale bijdrage. Een iPod kopen is echter niet zo simpel als het lijkt, toch niet als je Bram heet. In tussenstop Washington had niemand een Apple-licentie. In Brazilië verkopen ze die dingen dan weer niet zo vaak. Wij dus speciaal naar São Paulo (lelijke stad) op iPodjacht. Daar bleken ze peperduur (350 euro) en ietwat verouderd te zijn. Alternatief: een GP-Dallas MP4-speler van 80 euro. Het ziet eruit als een iPod, het kan hetzelfde als een iPod, maar het is geen iPod. Met name in het aan- en uitzetten is er een verschil: ik kan mijn Dallas niet meer aanzetten. Tachtig euro in de vuilbak. Dan maar zo´n veredelde USB-stick gekocht. De eerste die me komt bezoeken mag een Classic meebrengen.
Vrouwen: sterk regionale verschillen, pas op bij steekproeftrekking. Indien men een vertekening wil, neemt men best Rio.
Mijn dieet: drinken laat men hier graag vergezellen van een flinke portie vlees overgoten met gesmolten kaas, frieten en een sprietje sla. Dat is dan het ´hapje´, een echt gerecht krijg je alleen nooit op. Welkom in Brazilië, nachtmerrie van elke WeightWatcher.

Ziezo, dit waren de eerste weken! Aan iedereen een dikke merci om (mentaal) op m´n feestje te zijn!!

Uw correspondent,
Bram