Het reizen verloopt zeer goed, dank u. Ik ben dan ook van meet af aan prinselijk ontvangen door Geoffrey, een hier wonende Belg, en zijn Braziliaanse vrouw Renata. Derde compagnon de route was Michael, Luikenaar en berooid door zijn verloofde. De eerste twee weken hebben we de stad zelf bezichtigd en leuke uitstapjes gemaakt naar een brouwerij (Baden Baden tripel van 14°), São Paulo, Ilabela etc...Bijna constante factor hierbij was regen, van dat klein fijn grut waar je niet echt nat van wordt, maar vrolijk word je er ook niet van. Ondanks die regen zijn we het tweede weekend samen met Dom, zijn lief Susi en Consuela naar een festival in São Luis gegaan. Een mag-ni-fiek en dodelijk vermoeiend feest. Aldaar hebben zij het tevens tot hun levensdoel gemaakt mij Portugees te leren. Ik ken niemand met zoveel geduld. Ik kon erna bij Dom, Susi en Consuela blijven, maar slapen kwam er weer niet teveel van. Naast het aanleren van een taal houden ze zich immers ook zeer graag bezig met het organiseren van reizen, meerbepaald mijn reis. Inspraak hierin: nihil. Na twee weken kan ik dan ook zeggen dat ik een paar fijne Braziliaanse vrienden erbij heb die mij terug verwachten in hun stad en ervan overtuigd zijn dat ik nooit ofte nimmer naar Buenos Aires zal gaan.
Woensdag ging het richting Rio de Janeiro waar het warm en zonnig was bij aankomst. Wat een stad! Het is zover ik weet de stad met de spectaculairste ligging en dito vrouwen. Ik kon er vier nachten bij Iva, een vriendin van Susi, blijven. We zijn er oa samen met haar vijftig vrienden naar de wijk Lapa geweest om Samba te dansen. Het was een feestje met alles erop en eraan. Daags nadien kwam Susi opnieuw langs en hebben we de stad rondgetourd. Helaas speelde de constante factor roet in het eten zodat Copacabana en Ipanema nogal leeg oogden. Ik zocht een afdak en dat vond ik in de vorm van het grootste stadium van Brazilië: Maracana. De broer van Iva ging naar Flamengo-Recife kijken en gezien ik ook een Flamengo (Vlaming) ben, werd ik in spelerstruitje gehesen en mocht ik mee. Het stadium oogde behoorlijk leeg, ondanks de 45000 toeschouwers, maar wat een sfeer! Meer dan 50 liedjes zijn er, en iedereen kent ze allemaal uit het blote hoofd. `We` hebben gewonnen met 2-1, een klein volksfestijn brak uit.
Rio... volgende maand mogen ze me hier terug verwachten.
Zondagmorgen ben ik op het vliegtuig gezet richting Salvador, de vroegere hoofdstad van Brazilië. Het staat me hier eerlijk gezegd niet teveel aan, allemaal oplichters en bedriegers. Morgen pak ik dan ook mijn biezen richting tropisch eiland Boipeba. Het zijn mijn eerste nachten op hotel en ik ben dan ook blij dat ik terug eens Engels kan praten. Toch mis ik al mijn Brazilianen, het zijn verslavende mensen.
Verder nog enkele bizonderheden:
Al kwijtgeraakt: een paar sokken, een onderbroek en een handdoek.
De iPod: aan iedereen, bedankt voor de royale bijdrage. Een iPod kopen is echter niet zo simpel als het lijkt, toch niet als je Bram heet. In tussenstop Washington had niemand een Apple-licentie. In Brazilië verkopen ze die dingen dan weer niet zo vaak. Wij dus speciaal naar São Paulo (lelijke stad) op iPodjacht. Daar bleken ze peperduur (350 euro) en ietwat verouderd te zijn. Alternatief: een GP-Dallas MP4-speler van 80 euro. Het ziet eruit als een iPod, het kan hetzelfde als een iPod, maar het is geen iPod. Met name in het aan- en uitzetten is er een verschil: ik kan mijn Dallas niet meer aanzetten. Tachtig euro in de vuilbak. Dan maar zo´n veredelde USB-stick gekocht. De eerste die me komt bezoeken mag een Classic meebrengen.
Vrouwen: sterk regionale verschillen, pas op bij steekproeftrekking. Indien men een vertekening wil, neemt men best Rio.
Mijn dieet: drinken laat men hier graag vergezellen van een flinke portie vlees overgoten met gesmolten kaas, frieten en een sprietje sla. Dat is dan het ´hapje´, een echt gerecht krijg je alleen nooit op. Welkom in Brazilië, nachtmerrie van elke WeightWatcher.
Ziezo, dit waren de eerste weken! Aan iedereen een dikke merci om (mentaal) op m´n feestje te zijn!!
Uw correspondent,
Bram
1 opmerking:
Dank u wel voor het nieuws...we hebben je gemist op Kerstdag...hiermomenteel erg koud...ben nu in verlof.....Was ook al een week tecnisch werkloos...maar dat is niet zo erg...gezellig bij ma...allez tot het volgende verslag.DIRK
Een reactie posten