6de verslag: mijn restaurant

Ik citeer:
"Bolivia's culinary gold medal goes to this Frenh-run resto. It's worth every step of the 15 minute walk out of town for it's phenomenal salads, crêpes and bruzy atmosphere"
En dat voor 3-6 euro. Geef toe, dat schept toch zekere verwachtingen.

Bram: "Voor mij de dagsuggestie aub, lam in currysaus"
dienster: "Is er niet"
Bram: "Doe dan maar de andere dagsuggestie"
dienster: "Hebben we ook niet. En 't is eigenlijk hetzelfde"
Bram: "Bon, dan maar de lama in de look, en als voorgerecht een aspergesoep"
Eveline: "Voor mij salade nummer twee als voorgerecht aub en de forel op de wijze van de chef als hoofdgerecht"
dienster: "Forel van de chef is er niet, wel andere forellen"
Eveline: " Neen, geef mij dan maar de kip."
dienster: "Is genoteerd."

(een half uur later)

dienster: "Alstublief, één kip en één lama."
Bram: "En waar is mijn soep?"
dienster: "Ah,... die is er ook niet."
Eveline: "En mijn salade?"
dienster: "...euh...even vragen aan de chef (...) neen, dat is er ook niet.
Hier met die sterren! Fenomenaal! 10 op 10! Die bediening! Ziehier een greep uit onze culinaire ervaringen. Verder stellen we het zeer goed, dank u.

Na Sucre zijn we richting Tupiza gehotst, wat lijkt op een dorpje in de Far West. En wat doet een mens in de Far West? Paardrijden natuurlijk. Eveline mag dan wel stevig in het zadel zitten, wegens allergie en aversie heb ik nauwelijks ervaring met die beesten. Ze hadden voor mij dan ook een zeer braaf exemplaar uitgekozen: Esmeralda. Snotterend en niezend baanden we ons een weg door een landschap dat inderdaad veel van de Far West weg heeft, dit met de deskundige uitleg van onze 5-jarige gids. Verder hebben we in dit stadje les gekregen van een antropoloog (Inca's denken niet binair) en hebben we veel slechte pizza's gegeten. Waarom zijn we er dan gebleven? Omdat dit het vertrektpunt was van onze vierdaagse tocht naar de grootste zoutvlakte ter wereld: de Salar de Uyuni, aka den salaar.

Soldaten van dienst: een jong Frans kopppel genaamd Matthieu en Ameline, wij en Arthuro, een iets rijpere Australiër. Laatstgenoemde was onze favoriet, niet in het minst omdat hij al mijn grappen zeer geestig vond. Voorin de jeep zat het gezin Luis (chauffeur-gids), Lucie (kokkin) en hun zoontje Enrique (airbag). De foto's spreken voor zich, de natuur was spectaculair. Op 4200 meter hoogte is er licht- noch luchtvervuiling wat resulteert in een overweldigdende sterrenhemel. Minpunt bij deze tocht was de trieste aanblik van talloze half of volledig opgedroogde meren en gesmolten ijskappen. Terwijl het bij ons een aangename twee graden warmer wordt, draagt dit al arme land nu al zware gevolgen.

We eindigden de toch met het spectaculairste: de zoutvlakte. Het betreft een opgedroogde binnenzee bijna half zo groot als België, alles wit. Hallucinant!

Bolivië is een mooi land maar het ligt te hoog. 's Avonds is het er altijd koud waardoor rokjes in de rugzak blijven, tot grote ergernis van Eveline. Ik wist echter van een klein laaggelegen en dus warm plaatsje genaamd Coroico. Zon! Luieren! Zwembad! Fantastische uitzichten! Een restaurant met de culinaire gouden medaille... Daarna de gringo trail volgend naar Copacabana, nabij Lago Titicaca. Op een eilandje in het meer hebben we er één van de speciaalste zonsondergangen gezien, maar het spectaculairst vond ik nog wat rond het meer stond: helemaal niets.

01/04/2009. Welkom in Peru, alwaar remmen voor de bocht iets Westers is. Ik had eigenlijk niet zo'n goed beeld van Peru, voornamelijk afkomstig van die panfluitspelers op de Gentse Feesten. Ik hoorde ook dat de stad Cusco nabij Machupicchu héél toeristisch en dus duur is en eerlijk gezegd vroeg ik me af waarom iedereen zo'n heisa maakt rond Machupicchu, de ruïnes zijn tenslotte amper 500 jaar oud, ik heb al tegen ouder staan pissen.

En dan...wat een meevaller! Peruanen blijken vriendelijke lolbroeken te zijn, Cusco is een hele mooie en makkelijke stad en Machupicchu...onbeschrijfelijk. Zonder de ruïnes alleen al is de plaats on-ge-loof-lijk indrukwekkend, het ultieme berggevoel. En dan, precies op de juiste plek hebben de Inca's een citadel gebouwd, compleet in harmonie met de omringende natuur. We waren daarenboven heel vroeg dus was er weinig volk én heel uitzonderlijk voor de tijd van het jaar: een stralende zon. Veel beter kan het niet. Ondertussen hadden we ook vriendjes gemaakt met Andrès, een geestige Chileen die ook graag een glas drinkt en met wie we 's avonds de plaaselijke discotheek bezochten. En wat zag ik daar? Peruanen kunnen ook niet dansen, gedaan met afgaan op de dansvloer.

Om met de trein naar Machupicchu te gaan moet je 92 dollar betalen. Daarom besloten we spaarzaam te zijn en via een lange omweg er met de bus naartoe te gaan en het laatste eind te wandelen langs het spoor. Ironisch genoeg heeft men gisteren ongeveer datzelfde bedrag uit mijn zakken gegritst tijdens een (rot)processie in Cusco. Eveline heeft mij nu ook vandaag nog eens verlaten en nu zit ik hier eenzaam en alleen. Niet getreurd echter, het avontuur gaat voort vanaf volgende week, met Pourcq deze keer. Adios!