3de verslag

Je hoort erover, je leest erover, maar toch kan niks je voorbereiden op ... je eerste Argentijnse steak. Ik had een Bife de Chorizo, nog steeds mijn favoriet. Het betreft een uiterst malse, reusachtige en werkelijk overheerlijke steak. Sla en frieten worden apart gevraagd, in de eerste plaats wegens plaatsgebrek op je bord. De rekening ober?! Zeven euro voor de steak, evenveel voor de sla en frieten.

Naast het voedsel vind ik Argentinië echter minder makkelijk verteerbaar dan Brazilië. In de eerste plaats komt dat door de meer gesloten en iets arrogantere houding van de Porteños, inwoners van Buenos Aires. Samen besloten Nadeem (reispartner van de eerste twee weken) en ik dit weg te spoelen met een wijnproeverij in Mendoza, het land van de Malbec. Het concept bestond uit het bezoeken van verschillende wijnboeren in de buurt...per fiets. Inderdaad. De fantastische dag eindigde in mineur daar iemand uit het peleton besloot door de glazen terrasdeur te stappen. Scherven, doorgesneden zenuwen, weg enkel, ambulance, ziekenhuis...De ongelukkige in kwestie is nu terug in Engeland, gelukkig zonder permanente schade. Om dit drama te vergeten werden enkele extra wijnproeverijen ingelast, richting Carrefour dit maal.

Terug naar de grote stad dan! Buenos Aires slorpt echt al je energie op maar voorziet in dat wat slechts enkele steden kunnen: the big city life. Je leeft hier aan 200 per uur, gemiddeld dezelfde snelheid waarmee het geld uit je portefeuille verdwijnt. Elke dag heb je nieuw gezelschap, eten doe je niet voor 22u en voor 3u een club binnengaan is voor broekies. De dagen voor het verkrijgen van mijn arbeidsvergunning leefde ik dan ook vooral 's nachts.

Mijn werk in het callcenter maakte korte metten met dit hedonisme. Startuur: 6u ´s morgens. Daar stond ik dan op mijn eerste dag, doodmoe en schijtzat. Ik heb de overgang nog steeds niet helemaal verteerd en vraag me ten stelligste af of dit überhaupt mogelijk is in deze stad. Over de job kan ik nog niet veel zeggen gezien ik nog training volg. Lerares van dienst is Ianina, iemand die het lesgeven haat en dat is eraan te merken. Ik snap dan ook nog maar weinig van wat ik straks telefonisch moet uitleggen. Wat ik wel al weet is dat niet EA-games (it's in the game) maar het installeren van draadloze routers, webcams, storage devices etc. mijn hoofdproject wordt. Ik heb al enkele testtelefoontjes achter de rug en het werk zelf valt beter mee dan ik verwachtte. Eri is toch enige uitdaging bij dit project en de klanten zijn heel vriendelijk. Verder is het een Nederlands bedrijf dus word je behandeld als een kleuter. Voor elk fout gedrag is er een 'disciplinary action', ik moet toestemming vragen om te gaan plassen en mijn pauze wordt(Frankie!) getimed tot op de minuut. Ik moet wel zeggen dat zij op hun beurt heel correct zijn in alles, iets waar ik toch wat voor vreesde. Ik blijf hier tot eind februari werken, wat waarschijnlijk net genoeg zal zijn. Heimelijk hoop ik dat het lokale casino soelaas brengt maar dat valt voorlopig wat tegen.

Ik heb ondertussen een leuk appartement gevonden. Allemaal vrouwelijke medebewoonsters ook. Waar dit op het eerste zicht onnoemelijke voordelen lijkt te bieden, valt deze woonformule momenteel wat tegen. Er hebben zich namelijk twee kampen gevormd. Het probleem is nu dat het Argentijnse kamp de boel verlaat, diplomatieke bemiddeling en vredespijp ten spijt. Wordt vervolgd.

Gezien de werkuren is het nu dus vooral des weekends te doen. Een sidetrip naar Uruguay is me goed bevallen. Het begon al met de legendarische openingszin van de hotelreceptionist in Montevideo: 'We hebben enkel nog de kamer met de jaccuzi en die is per uur te betalen.' Godzijdank was ik dit keer niet met een getatoeëerde Nieuw-Zeelander maar met een schöne Deutsche. Verder stond een dagje zee en strand op het programma, wat in Buenos Aires zorgvuldig wordt weggestopt. 's Avonds werd er stevig gerockt, iets wat in Montevideo nog alomtegenwoordig is!

Het recentste uitstapje moet er echter nauwelijks voor onderdoen. Met drie Fransen en een Fin hebben we in de Tigre-delta gekampeerd, wat goed op Venetië lijkt. Maar dan zonder de huizen. Wat op het eerste zicht een normale barbecue leek te worden ontaardde in een wel heel speciaal weekend. De ganse zaterdagnacht hoorden we muziek maar konden door het gebrek aan verlichte wegen het feest niet vinden. De volgende dag hoorden we nog steeds muziek dus wij op strooptocht. Ter plaatse werden we door enkele dames en heren verzocht Diego's verjaardag mee te vieren, iets wat we niet konden weigeren. Waar ik initieel dacht dat het gewoon vriendelijke gedrogeerde meisjes waren, had mijn Fransoose vriend het meteen juist: allemaal prostituees! Diego toch...

Verder geef ik nog mee dat ik kerstmis geweldig mis. Het is hier echt laf warm en dat leent zich niet tot kerstmannen en sleehonden. Ik wou echt dat ik even naar huis kon op deze dagen. Op kerstavond houden we gelukkig een heel klassiek diner met het Tigre-gezelschap, zij het het mannelijke gedeelte.

Gezien ik jullie wellicht niet meer zal horen voor 2009: een vrolijk kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar!

Bram